Column Marie-Christine: Koi weer
Nieuws Column“Jonge wa is ut kauw” klonk vorige week in de sneeuw. Met de hoeveelheid die er viel leek er geen doorkomen aan. Dik ingepakt schuifel ik met dorpsgenoten door het witte landschap, over straat of stoep. Een grijze dame stapt parmantig rond op spijkerschoenen en heeft geen boodschap aan ‘koi weer’ en geniet net als ik van diverse sneeuwbouwsels. Ontelbare sneeuwpoppen sieren het straatbeeld.
Al maandenlang staat 4 januari als highlight in onze agenda. Jongste heeft dan haar laatste werkdag in Eindhoven omdat het werk daar stopt. Vanwege de hoeveelheid sneeuw is het onmogelijk om te fietsen, dus veel vroeger dan anders wordt het ouderlijk huis verlaten om toch op tijd bij de halte aan de andere kant van het dorp te zijn. Het feestje de laatste werkdag mag zeker niet gemist worden, maar in Eindhoven raken is helemaal geen feest. Na langdurige ploegen door de sneeuw wordt de halte op tijd bereikt, maar al snel krijgen wij ouders appjes dat de ***bus niet rijdt. Auto’s rijden er wel, maar mijn oude roestbak heeft net voor de sneeuwstorm de geest gegeven en staat met lege accu een parkeervak te vullen. En al zou ik kunnen rijden, ik durf niet, zelfs fietsen is in dit weer levensgevaarlijk.
Via de OV-app wordt gemeld dat de bussen voorlopig niet rijden en dus schuifelt jongste naar de nabijgelegen supermarkt om daar een vriendin te ontmoeten bij wie ze thuis even kan opwarmen. Rond half 2 lijken er weer bussen te gaan en appt ze het thuisfront dat ze weer een poging gaat ondernemen. Ik app voor de grap terug dat ze maar een slaapplek in Eindhoven moet regelen, want ik vrees dat de terugweg net zo’n debacle gaat worden.
Omdat ik denk dat jongste voor niets staat te wachten, warm ik chocolademelk op en onderneem de voettocht naar de bushalte. Wonderwel vertrekt de bus 2 minuten voordat ik de halte bereik en sta ik met goed fatsoen en volle blaas in een lege abri. Gelukkig mag ik bij kennissen in de buurt het toilet gebruiken, maar van de zware fles warme chocomel helpen ze me niet af. Als ik later langs vier jongeren schuifel die een iglo bouwen is mijn thermoskan zo leeg. Altijd lekker met ‘koi weer’.