Gedicht Franciscushof

wo 25 feb, 13:05 Nieuws

Franciscushof gaat met pensioen, en gaat het wat rustiger aan doen.
De kamers staan leeg zijn koud en kaal, het behang wat geel de verf wat schraal.
De vloerbedekking heeft versleten sporen, nu geen thuis meer voor onze senioren.
Wel jammer want het is zo anders geweest, want wat hebben wij gelachen, gehuild en gefeest.
Je had nog echt het bejaardenhuis, voor ouderen een veilig warm appartement, thuis.
Met een receptie, afd.keuken, kapel, met ieder hun eigen voordeur, eigen bel.
Met nog genoeg budget voor zorg en personeel, met ruimtes voor menselijkheid in het algeheel.
Nog geen routes of minuten plan, en de eigen huisarts die op visite kwam.
‘s Morgens eerst aan de koffie elke dag, en dan na wat gekakel flink aan de slag.
Samen de cliënten verdelen wie wat ging doen, en elkaar helpen waar nodig was toen.
Er was geen onderscheid in rang of stand, je bood elkaar gewoon de helpende hand.
Of het nu zorg was of kamers mee soppen, je was 1 team, eerder niet stoppen.
Samen gezellig pauzeren, en je bevindingen etaleren.
Men had nog tijd voor een praatje een grap of een grol, toen nog wat ruimte voor keten, ja echt onderbroeken-lol.
Waar je bij de receptie nog om info kon vragen, en een eigen klusjesman die je een karweitje kon opdragen.
Waar het afd.hoofd altijd aanwezig was, en men om raad en daad kon vragen te pas en te onpas.
Waar elke week nog een kerkdienst werd gehouden, en met het laatste sacrament aan de pastoor toevertrouwde.
Waar men een ere-haag vormde met elkaar, als eerbetoon aan de overledene hem of haar.
Waar het personeel aanwezig was bij elke activiteit, en men niet zeurde over ‘het terug krijgen van tijd’.
Waar toneelstukjes en sketches werden opgevoerd, werd gezongen en gedanst op de dansvloer.
Waar de Goed Heiligman op visite kwam, en hij met zijn pieten een cadeautje voor ieder meenam.
Waar met carnaval iedereen was verkleed, en zo goed als kon, hossend mee deed.
Waar de nachtdienst nog tijd had om te poetsen en strijken van was, en het uitzetten van medicijnen in eigen beheer was.
Waar we met het ontbijt en medicijnkarren over de gang reden, en men de was van de bewoners zelf deden.
Waar we onze roosters maakten met elkaar, en het bijna altijd goed ging, elk jaar.
Waar de computer nog niet bestond, waar men alle cliënten informatie nog in geschreven mappen vond.
Waar de werkdruk stukken lager lag dan nu, en de zorg veel minder zwaar was, continue.
Waar mentaal minder van je werd gevraagd, en door protocollen werd opgejaagd.
Maar het is geweest, het is passé, Franciscushof doet niet meer mee.
Een instituut gaat er verdwijnen, en sluit zachtjes aan de gordijnen.
De dagen van het huis zijn geteld, het wordt door ouderdom geveld.
Bedankt het was super fijn, om onderdeel van Franciscushof te mogen zijn.

Diniëtte Konings