In memoriam: Tinie was de eeuwige kapper

Beek en Donk - Hij bleef knippen tot zijn 89ste. Daarna was het echt genoeg geweest, voor Tinie Donkers. Deze maand overleed de Beek en Donkse kapper op 92-jarige leeftijd.

Tinie Donkers was een kapper van de oude leerschool. Hij rolde het kappersvak in via zijn vader, zo vertelde hij enkele jaren terug in DeMooiLaarbeekKrant. “Ik moest wel kapper worden. Mijn vader was ook kapper. Tijdens de mobilisatie voor de Eerste Wereldoorlog, was hij gelegerd in Princenhage bij de Belgische grens. Ze hadden in het leger van alles, een kok, een chauffeur, een dokter, een pastoor... maar geen kapper. Mijn vader heeft toen die taak op zich genomen. Hij kon daar naar hartenlust oefenen! Na de mobilisatie vestigde hij zich hier in dit pand en begon, aanvankelijk als bijverdienste, een kapperszaak. Deze straat was toen een echte winkelstraat, met 3 slagers, 2 cafe’s en wel 7 kruidenierswinkels.. Al heel jong, moesten mijn broer en ik meehelpen, haren vegen en klanten inzepen. Soms mocht ik even weg om een boodschap te doen, dan bleef ik bij het kanaal naar het vissen staan kijken. Ik had altijd een goed smoesje, de brug hè. In 1945 kwam ik bij mijn vader in de zaak en in 1953 haalde ik de benodigde diploma’s. Dat was overigens voor een jongen, met alleen Lagere School, ‘geen kattepis’. Het leek wel of ik studeerde voor een doktersdiploma!”

Tinie Donkers nam uiteindelijk de kapperszaak van zijn vader over en bleef tot ver na zijn pensioengerechtigde leeftijd knippen. Met alleen knippen kwam Hij er niet. Een kapper moest volgens hem meer kunnen, ouwehoeren. “Een klant voelt zich niet op zijn gemak in de kappersstoel. Ik zit aan zijn lijf te frunniken en knip er ook nog iets van af. Om de aandacht af te leiden begin ik bij nieuwe klanten voorzichtig over het weer. Vanzelf ontspint zich dan een gesprek over van alles en nog wat. Bij vaste klanten gaat dat gemakkelijker. Ik ken de hele familie al van haver tot gort en kan meteen informeren naar de gezondheid van de vrouw, de kanarie, de moestuin, het vissen of het werk. In die gesprekken kunnen klanten heel openhartig zijn en hoor ik vrolijke verhalen, maar ook diep treurige zaken, die alleen voor mijn oren bestemd zijn. Ouwehoeren dus ja! Roddelen nee! Bij algemene onderwerpen mengden klanten die op hun beurt zaten te wachten, zich ook in het gesprek en dan werd het zò gezellig, dat sommigen hun beurt vrijwillig voorbij lieten gaan!