Leven met een dwarslaesie: ‘Ik zit niet stil’

Laarbeek - Het leven van de Laarbeekse Elisabeth* stond een aantal jaar geleden op z’n kop. Van een sportieve, onafhankelijke vrouw veranderde zij door een dwarslaesie in één klap in iemand die voor alles afhankelijk is van anderen. Toch heeft ze de hoop nooit opgegeven. Haar reis naar herstel is een inspirerend verhaal waarin ze telkens kracht vindt in kleine overwinningen en nieuwe doelen, zelfs als het leven haar dwingt om koers te wijzigen. Met haar woorden wil Elisabeth anderen laten zien dat zelfs een kleine stap voorwaarts een grote stap in de goede richting kan zijn.

In haar appartement in het verpleeghuis is alles ingericht op het rijden met een elektrische rolstoel. Ik maak daar kennis met Elisabeth, een vrouw op leeftijd, die van het appartement, ondanks alles, een ‘thuis’ heeft gemaakt. Met veel van haar vertrouwde spulletjes vanuit de tijd vóór het ongeluk. Elisabeth is aan het woord. Ze zit in een rolstoel, die kan draaien, kantelen en verder van alle gemakken is voorzien. Zojuist was een van de verzorgenden bij Elisabeth. Ze moet met alles worden geholpen. Ze is volledig afhankelijk van anderen en dat doet pijn. Daar kan ze inwendig regelmatig verdriet om hebben. “Enkele jaren geleden was ik een fitte vrouw. Op een dag wilde ik na het tennissen nog even een paar boodschappen halen als voorbereiding op het weekend. Ik fiets op dat moment op een voorrangsfietspad en zie dat een auto voor de haaientanden staat te wachten. Ik rijd dus door, die auto trekt plotseling op en rijdt mij dwars aan. In de ambulance word ik wakker met een raar gevoel in mijn lijf. In het ziekenhuis bevestigt de neuroloog wat ik al dacht: Ik heb een dwarslaesie.”

Een zware operatie in Tilburg volgt met daarna een intensief revalidatietraject in Nijmegen. “Toen had ik nog bij iedere tinteling in tenen of vingers de stille hoop dat ik lopend uit het ziekenhuis zou komen en weer in mijn vertrouwde omgeving kon terugkeren. Ik kan me het euforische gevoel nog goed herinneren toen ik ineens weer mijn duim kon bewegen. Maar je wereld zakt in elkaar als gaandeweg het traject duidelijk wordt dat je je doelen moet bijstellen. Je leven wordt uiteindelijk 180 graden anders, dan het tevoren is geweest.” En daar zit ze nu, in het verpleeghuis. Haar humor en kritische blik op haar omgeving heeft ze gelukkig niet verloren. En ook haar strijdlust om tóch nog wat functies terug te krijgen, want dit najaar is Elisabeth gestart met een revalidatietraject in Blixembosch. “Als je daar ’s morgens om acht uur aankomt, krijg je een uurtje opwarmoefeningen voordat de echte therapie begint. Die bestaat uit allerlei oefeningen die elk deel van je lijf behandelen en erop gericht zijn om alles uit je lichaam te halen wat er nog in zit.” En met resultaat, want Elisabeth kan tijdens de therapie intussen kleine afstanden lopen met een aangepaste rollator. “Ik ben er hartstikke moe van, maar inwendig juich ik bij iedere meter die ik loop. Deze kleine geluksmomenten zorgen ervoor dat ik moed blijf houden, zodat ik uiteindelijk ook in mijn appartement zelfstandig durf te lopen.” Want ze merkt dat haar doorzettingsvermogen en het vasthouden aan die stip aan de horizon haar hierbij helpt.

Vóór haar ongeval was Elisabeth een actieve vrouw. Ze speelde klarinet, tenniste, liep en fietste veel. Nu is haar leven van het ene moment op het andere volledig veranderd. Ondanks alles past ze ervoor om achter de geraniums, of om met de woorden van Elisabeth te spreken ‘achter de orchideeën’, te gaan zitten. Met haar verhaal hoopt Elisabeth anderen, bij wie het leven ook een plotselinge omwenteling heeft gemaakt, te inspireren om hoop te blijven putten uit kleine stapjes -letterlijk of figuurlijk- voorwaarts.

*Naam is gefingeerd, maar bekend bij de redactie