Juf Miranda kijkt terug op vier decennia De Raagten en gaat haar ‘oliebollen’ missen

BEEK EN DONK – Miranda Swinkels neemt op vrijdag 3 juli met een receptie afscheid van de school waar ze 41,5 jaar met veel plezier in bijna alle groepen werkte. Belangstellenden kunnen die dag van 16.00 tot 18.00 naar Kindcentrum De Raagten komen voor een persoonlijk afscheid.

Door Marie-Christine van Lieshout

Enthousiast springen kinderen om haar heen. Iedereen wil wel met juf Miranda op de foto. Een moeilijke keuze, want ze kent de meeste kinderen goed en heeft ze in de klas gehad. Miranda was negentien toen ze het team van De Raagten bij de kleuters kwam versterken. Een ander team, andere school en andere tijden. Toch zat het onderwijzersbloed er al van jongs af aan in. Geboren op de Donk vertrokken Miranda, haar familie naar Aarle-Rixtel, waar ze als jong meisje achter het huis alle kinderen uit de buurt “les” gaf. Met mensen werken, dat wilde ze. Iets medisch of toch voor de klas? Uiteindelijk werd het toch onderwijs en startte ze na het behalen van haar diploma op De Raagten.

Helaas kreeg Miranda al op jonge leeftijd kanker, de ziekte die haar haar hele carrière parten speelde. “Ik ben nu 61 en heb inmiddels al verschillende ziektes meegemaakt”, vertelt Miranda. Toch heeft haar werk altijd energie gegeven omdat ze het met hart en ziel deed, “maar sepsis (bloedvergiftiging) zorgde er afgelopen november voor dat voor de klas staan te zwaar werd en ze uiteindelijk de moeilijke beslissing moest nemen om met dit mooie beroep te stoppen.” Miranda bleef ondanks haar ziektes De Raagten trouw. “Wisselen van school ging vanwege allerlei redenen niet en ik moet toegeven dat De Raagten in de loop der jaren veel veranderingen heeft ondergaan en het daarom altijd een uitdaging bleef.” Miranda startte meer dan veertig jaar geleden in het schoolgebouw aan de Lage Heesweg en vertrok in mei 2013 met collega’s en leerlingen naar het nieuwe gebouw aan de Otterweg. “Ik denk dat ik tijdens mijn carrière wel duizend kinderen les heb mogen geven”, telt Miranda, “en omdat ik al zo lang op De Raagten werk heb ik heel veel collega’s zien gaan en komen en met veel verschillende directeuren gewerkt.”

Natuurlijk is het onderwijs in veertig jaar erg veranderd. Miranda ziet het digitale in het onderwijs als een echte meerwaarde en merkt ook dat er steeds weer goede vernieuwingen en leer- en lesmethoden ontstaan die het onderwijs ten goede komen, al vindt ze dat de druk op leerkrachten wel steeds hoger wordt. Door steeds met jonge mensen mee te ontwikkelen voelt haar carrière helemaal niet als 41,5 jaar, integendeel.

In het dorp wordt dan ook veel door mensen naar Miranda geroepen. Ze heeft in die jaren zoveel kinderen en ouders leren kennen. Kinderen die ze in de klas altijd liefdevol “Oliebollen” noemde. Toch blijft het Miranda bij dat er tijdens haar schoolcarrière ook jonge oud-leerlingen, die ze les gaf zijn overleden. Bij een jongen van zestien bezocht ze zelfs zijn sterfbed. “Dat was erg indrukwekkend maar ook fijn en een eer,” vertelt Miranda. “Voor de school ontwikkelde ik toentertijd een doos met daarin allerlei hulpmiddelen rondom rouw, die ik in de jaren door bij elkaar verzamelde. Met deze materialen konden collega’s ook aan de slag als er bij kinderen een naaste overleed. “Toch blijf ik het heel oneerlijk vinden en vooral het afscheid moeten nemen van Daan en Teun heeft een enorme impact gehad en nog steeds hebben zij een plekje in mijn hart”.

Miranda was als startende jonge leerkracht heel bedeesd. “Dat is nu wel veranderd”, lacht ze. “Aan haar jonge collega’s geeft ze de tip om vooral te genieten van het onderwijs, interactie met kinderen en daarbij je gevoel te blijven volgen.” De laatste jaren had Miranda vanwege haar gezondheid geen eigen klas meer en ondersteunde ze haar collega’s en kinderen in diverse klassen. Misschien doet ze nog wel een keer de goocheltruc waarmee ze vroeger haar kleuters verwonderde. “Ik pakte dan een lucifer, doek en toverstok”, vertelt Miranda. “Dan deed ik die lucifer in het toverdoekje en dan mocht de jarige de lucifer doorbreken. De klas hoorde dan het houtje door midden kraken. Verwondering op de snoetjes als ik dan een hele lucifer tevoorschijn toverde.” Wat het geheim is mag je haar altijd vragen, net als het geheim dat ze altijd positief is ondanks tegenslagen. “Ik ben net een kat met negen levens”, lacht ze, terwijl ze er met een knipoog aan toevoegt; “En onkruid vergaat niet.” Ze gaat niet achter de geraniums zitten en gaat nu genieten van een nieuwe weg die ze nog aan het ontdekken is.