Lieshoutse Jorrit voltooit Dolomiti Extreme Trail

Lieshout - De ‘Dolomiti Extreme Trail’; een hardloopwedstrijd van 103 kilometer lang en met ongeveer 7100 hoogtemeters in de Dolomieten (Italië). Velen zouden er niet aan moeten denken, maar voor de Lieshoutse Jorrit Oversteeg was het een uitdaging waar hij lang voor getraind heeft. Hij finishte uiteindelijk na 21 uur en 58 minuten.

“Ik ben één van die mafkezen die besloten had om mee te doen”, zo blikt Jorrit afgelopen vrijdag lachend terug, ongeveer een week na de wedstrijd. Gelukkig waren zijn benen toen alweer hersteld. “Ik heb er bijna een jaar naar toe getraind, dus mijn benen hebben wel geleerd om klappen te krijgen en te herstellen. De eerste dag na de wedstrijd had ik wel echt moeite met traplopen, maar de dag erna ging het eigenlijk alweer goed.” Voor de uitdaging trainde Jorrit afgelopen jaar zo’n vijf keer per week en fitneste hij daarnaast ook nog twee keer in de week. “Ik ben begonnen met een marathon schema en volgde daarna een ultraschema. Dat leert je om de afstand te vergroten en door kunnen rennen als je pijn aan de benen hebt.”

In het verleden heeft hij altijd al meegedaan met obstakelruns en die steeds verder uitgebreid. “Vorig jaar april heb ik de Iron Viking Run van 42 kilometer met obstakels gelopen. Daarna viel ik een tijdje stil, maar heb ik me in september ingeschreven voor de ‘Dolomiti Extreme Trail’. Om me daarop voor te bereiden heb ik in januari 56 kilometer op de Vaalserberg gelopen. Dat was mijn eerste trailrun. Begin april ben ik naar Spanje gegaan voor een wedstrijd van 70 kilometer met 4100 hoogtemeters door de bergen. Het zit hem namelijk vooral in de hoogtemeters die het zwaar maken en hier leerde ik ook om mijn tempo beter in te delen.”

Op vrijdag 6 juni was het dan eindelijk zover en stond de trail in de Dolomieten op het programma. Deelnemers moesten hierbij 103 kilometer lopen en 7100 hoogtemeters overbruggen binnen een tijd van 30 uur. “Als je daar aan komt is het wel even slikken. Het zijn grote bergen en dat is wel indrukwekkend om te zien”, vertelt Jorrit. Op vrijdag was de start om 22.00 uur in de avond. “Het ging mij om de finish te behalen. Ik wist dat ik geen eerste ging worden, dus voor mij was het doel om ‘gewoon’ te finishen. Uiteindelijk is er maar één manier en dat is stap voor stap. Het zijn paden met losliggende stenen, gravel of modder, dus het was oppassen geblazen en vooral in de nacht. Je hebt een lampje, maar ondanks dat lampje zie je niet alle diepte. Daardoor ben ik in de nacht ook een keer of 10 onderuit geschoven, waaronder één pijnlijke val. Ook zitten er stukken bij van 37% helling. Daar kun je niet op rennen, maar is het gewoon naar boven klauteren. En als je denkt dat je alle bergen gehad hebt, dan krijg je nog een steile afdaling met allemaal losliggende stenen en langs afgronden. Daar kreeg ik het wel even benauwd en heb ik wat rustiger aan moeten doen, maar de rest heb ik gelukkig redelijk goed door kunnen lopen.”

Uiteindelijk finishte Jorrit als 107e van de 450 deelnemers en werd hij de vierde Nederlander. “Het was speciaal dat m’n vrouw en kinderen ook aanwezig waren. De kinderen hebben de laatste meters zelfs meegelopen over de finish. Dat zijn mooie momenten om mee te maken.” In totaal verbrandde hij tijdens de wedstrijd zo’n 14.000 calorieën, zette hij 140.000 stappen en verloor hij 10 liter vocht. “Dat krijg je simpelweg niet aangegeten, dus je lichaam is echt op als je gefinisht bent. Je hebt even de euforie, maar wil zo snel mogelijk in bed liggen met dubbele dekens om jezelf op te warmen en te slapen. Ik moet wel zeggen dat alles perfect georganiseerd is. Iedere 12 tot 15 kilometer is er een stop waar je wat kan eten en drinken. Zelf leefde ik op sportdrank, water en cola en at ik veel sinaasappelen, bananen en gelletjes. Alleen halverwege heb ik echt even een kwartier gezeten om twee borden soep en wat pasta naar binnen te werken. Daar lag gelukkig ook een set droge kleren klaar. Onderweg kom je waanzinnige uitzichten tegen. Ik wilde altijd al een keer een vijfdaagse trektocht door de Dolomieten doen. Dat was dit in principe, maar dan in een keer.”

En nu? Staat er alweer een volgende uitdaging op de planning? “Nee, het was een erg intensief jaar, dus het is nu eerst tijd om weer even normaal te leven. Maar wanneer ik een mooie route tegenkom, zal ik deze zeker overwegen”, besluit Jorrit.